Wie twijfelt er nu aan de ‘echtheid’ van materie? Ons huis, ons lijf, ons eten, straten, tafels, stoelen en bomen? Toch is het zelfs al wetenschappelijk bewezen dat atomen voor net geen 100% uit ‘leegte’ bestaan. De protonen, neuronen en elektronen hun grootte is bijna verwaarloosbaar vergeleken met grootte van atomen. Volgens de wetenschappelijk bepaalde groottes kan alle ‘materie’ van alle mensen op aarde in een suikerklontje als we alle leegte zouden kunnen weglaten. Spirituelere bronnen verklaren dat zelfs deze laatste wetenschappelijk gevonden deeltjes ook leeg zijn als we nog dieper zouden kijken dan we nu al kunnen. Ik raad aan om hier even bij stil te staan, alles waar we zo aan gewend zijn, de hardste stenen en de zachtste matras, alles bestaat uit leegte. Net zoals glas heel hard is maar we er toch perfect door kunnen kijken, Net zo ‘doorzichtig’ zijn ook de ondoorzichtbare stoffen, enkel weerkaatst het zichtbare licht er anders op waardoor het er als ‘vol’ uitziet. Maar we kunnen bijvoorbeeld met X-stralen een beeld vormen van onze beenderen, Dit omdat X-stralen dwars door ons ondoorzichtbaar vel schieten. Dit terwijl X-stralen gewoon deel zijn van het elektromagnetisch spectrum waar ook zichtbaar licht een deel van uit maakt. De soliditeit van materie is een eigenschap die voortvloeit vanuit onze manier van perceptie, namelijk ons oog en het voelen van onze huid.
Ok, maar toch lijkt alles zo echt, wat is het dan wel? Energie! Onze goeie vriend Albert Einstein heeft dit zelfs in een formule kunnen gieten, waar de energie bevat in de materie gelijk is aan de massa vermenigvuldigd met het kwadraat van de lichtsnelheid. De gigantische constante van de lichtsnelheid gekwadrateerd is een serieus indrukwekkende constante, de energie bevat in materie is dan ook fenomenaal groot.
Deze energie uit zich als trillingen en deze trillingen liggen aan de basis waarom we niet zomaar door een muur kunnen lopen. Alan watts vergelijkt dit heel mooi met een ventilator, als deze stilstaat kunnen we gemakkelijk onze hand tussen de bladen in steken, maar als ze draait dan kunnen we er niet zomaar door. Net zo is de trilling van onze materie zo snel (onthoud dat E = mc² Enorme energie -> Enorme snelle trilling) dat het aanvoelt als solide vaste, stilstaande materie. Maar eigenlijk is de soliditeit van de materie een illusie. Niets van wat je ziet heeft enige soliditeit. Het is gewoon energie, trillend. Zo snel dat zelfs invallend licht erop weerkaatst wordt, licht dat invalt op ons oog, waar het vertaald word in elektrische signalen die geïnterpreteerd worden in ons brein.
Aan de basis van onze perceptie ligt steevast een trilling. Ons trommelvlies is de ontvanger in ons oor, en vangt drukgolven op. Geluid is steeds een trilling die het trommelvlies mee doet trillen, enkel als lucht heen en weer beweegt met een frequentie die snel genoeg trilt wordt het een hoorbaar geluid.
Warmte is ook een energievorm die zich uit als trilling. Warmer is sneller trillend, kouder is trager.
Zo veel van hoe we zijn en omgaan met de wereld hebben we geleerd toen we nog heel jong waren. Veel van de hogere universele wijsheden worden niet aangeleerd, en door jarenlang de alom bekende wetenschap te volgen worden deze overtuigingen diep in de wortels van ons brein opgeslagen en vandaaruit gaan we om met onze omgeving. Ons leven ziet er vaak solide, echt en zwaar uit. Echter dit hoeft zeker zo niet te zijn.
Als we de wereld zien als de energievorm dat ze is, zonder enige soliditeit, kunnen we ze gaan vergelijken met een hologram
Met huidige technologie kunnen we reeds mensen levensecht op een podium toveren, waar je het verschil met echte personen nog met moeite kan zien.
Wat als onze wereld een soort van hetzelfde is? Een energievorm dat zich uit in wat wij materie noemen? En wij als energetische wezens die zich in deze wereld bevinden als een speeltuin waar alles echt lijkt, waar we alles kunnen ervaren, van pijn, geluk, geur, smaak, gevoel, extase,… Kan de zwaarte van het leven dan wat meer context krijgen? Dat het nog steeds wonderbaarlijk is dat je die zwaarte kan ervaren. En dat er oneindig veel mogelijkheden zijn om te ervaren, jouw leven in jouw speeltuin, kies je ervoor om bang te blijven voor de toekomst door wat er in het verleden is gebeurd? Of laat je wat meer los en vertrouw je dat de wereld inherent veilig is en zelfs doodgaan niet erg is. Jouw leven om te leven. Een blip in universele tijd om door te brengen op deze magische plek waar energie tastbaar en proefbaar is. Waar we als in een Tamagotchi een beestje krijgen om te besturen waar we voor moeten zorgen en eten geven. De rest is aan jou, waar leid jij jezelf naartoe, wat wil jij allemaal ervaren?
