Tijdens mijn hogere studies heb ik er meermaals aan gedacht om uit het leven te stappen. Zoveel druk lag er op mij. Mijn brein valt te classificeren onder één met ADD. Ik ben heel erg intelligent en creatief, maar mijn focus beperkt zich exclusief tot wat me echt interesseert. Daarbuiten heb ik heel weinig focus. Mijn studies hebben me steeds opnieuw gevraagd om van alles te leren waar ik van wist dat ik er niets mee was buiten het examenlokaal. En mijn brein laat me dat heel moeilijk toe om dergelijke nutteloze arbeid te presteren. Zo heb ik moeten zwoegen om me te bewijzen van waardigheid in een systeem die me totaal niet past, bergen verspilde tijd. Ook zo zijn mijn talenten nooit ontdekt in mijn jeugd en adolescentie. Erger nog, ik ben er zo ver van weggeduwd dat ik lang niet meer wist wat ik ooit leuk vond, misschien zijn er nog steeds dingen niet teruggevonden. Steeds op de sukkel voor punten, terwijl ik voor de vakken met leerkrachten die inzagen dat theorie op te zoeken is en het goud in het begrijpen ligt zonder problemen perfecte scores haal.
Het schoolsysteem, een manke organisatie dat kampt met enorme problemen. En dat helemaal aan de basis van onze jongste generaties. Een enorme vernieuwende kracht schuilt in onze jongsten, jammer genoeg remmen we ze af door ze aan het studeren te zetten. Flink op een bank voorgekauwde ‘kennis’ opslorpen. Uiteraard leren we best lezen en schrijven, een beetje basis wiskunde en nog wat andere dingen die nodig zijn om te leven in een moderne maatschappij. Maar daarnaast zou plaats moeten zijn voor creativiteit en spel, voor kinderen om hun eigen interesses en passies na te jaren. Om ze niet neer te halen als ze iets denken dat een volwassene niet snapt. Want wat is juist? Deze post start met een quote van Einstein. Wel voordat deze heer zijn befaamde relativiteitstheorie ontdekte dacht men helemaal anders over tijd. Hoe slim we ook denken te zijn, er worden zeker nog dingen verkondigd dat ooit wel zullen ontkracht worden. En als we deze valse waarheden aan onze kinderen leren dan beperkt deze visie de ruimdenkendheid dat het kind voorheen had. Een ruimdenkendheid dat misschien wel een juistere waarheid had kunnen ontdekken.
Jonge kinderen bevinden zich in een heel kwetsbare positie, hoe jonger hoe kwetsbaarder. Want ”jong geleerd, oud gedaan”. Hoe jonger we zijn hoe minder verdediging we hebben tegen ideeën van buitenaf. Zeker in een schoolomgeving waar autoriteit toegekend wordt aan de leerkracht en slechte punten slecht ontvangen worden thuis. Daar kan je een kind alles laten geloven wat je maar verteld. Daar zit zoveel potentieel om kinderen prachtige levenslessen mee te geven. Dingen als de energetische aard van materie of de kracht van mens zijn. Deze omgeving wordt jammer genoeg niet benut om superkinderen te ondersteunen en hun eigen intuïtie aan te scherpen. Ieder mens is uniek, en daar zitten we dan, op dezelfde bankjes, met jaar na jaar dezelfde leerkracht die dezelfde leeftijdsgroep bijna dezelfde leerstof inprent.
Even samengevat:
- Punten zijn geen representatieve vertegenwoordiging van intelligentie. Iedereen heeft unieke talenten. De laagste scores zijn niet perse van de minst getalenteerde kinderen, het toont gewoon aan dat het gequoteerde vak niet volledig in het interessegebied ligt, of dat de manier van ondervragen niet afgestemd is op het kind.
- Kennis is relatief. Niet alles wat we denken dat juist is, is ook effectief juist en moet met de nodige voorzichtigheid aangeleerd worden zodat de ongelofelijk verse hoofdjes niet bevuild geraken met oude rommel.
- Kinderen zijn parels, uniek en ruimdenkend, onvervuild door het vakjes denken van tegenwoordig.
- Iedereen heeft talenten
Natuurlijk is dit systeem er ook gekomen door personeelstekort, 1 leerkracht voor 20 kinderen kan moeilijk leerstof afstemmen op elk individueel kind. Echter moesten leerplannen en nutteloze vakken wegvallen dan zou het misschien wel een aangenamer beroep zijn. Alleszins het moet mogelijk zijn om kinderen meer te stimuleren om voor zichzelf te denken. En een klein verschil in aanpak zou al grote verschillen kunnen verwezenlijken. We hebben nog een lang pad te gaan naar betere opvoedingstrajecten voor kinderen. Betere crèches, betere ouders en betere scholen.
Ik ben alvast gebeten om kinderen, jongeren en volwassenen te helpen zichzelf terug te vinden. Maar mijn grote droom is dat dit werk amper nog nodig is en iedereen ‘gewoon’ stopt zichzelf te verliezen along the way.
Jannes D.